Love Child, persoonlijke portretten over de vervulde en onvervulde kinderwens. Deel II
Madea le Noble

In deel II van dit tweeluik het persoonlijke verhaal van Laura.

'Vrijwel geen verlangen gaat met zoveel emoties gepaard als de kinderwens’, schrijft Arnon Grunberg in het voorwoord van Love Child. Het boek van fotografe Mascha Jansen onderzoekt de kinderwens en modern ouderschap anno 2018.

Het traditionele gezin is al lang niet meer de enig denkbare samenstelling waarbinnen mensen kinderen krijgen en grootbrengen. Gelukkig maar, want onder alleenstaanden en homoseksuele koppels kan de kinderwens net zo existentieel aanwezig zijn. Voor hen is het krijgen van kinderen lang niet vanzelfsprekend, en soms volgt een enerverende en emotionele zoektocht naar alternatieve oplossingen om deze wens te vervullen.

De kinderwens raakt aan iets existentieels, toch existentiëler kennelijk dan de viool, de roman of zelfs gezondheid.

- Arnon Grunberg -

Fotografe Mascha Jansen maakte Love Child, over de kinderwens en modern ouderschap. Een fotoboek met fotoportretten en persoonlijke verhalen van donorkinderen, donoren, ongewenst kinderloze mannen en vrouwen, wensouders en moderne gezinnen die ze twee jaar lang volgde in hun zoektocht.

Voor Lifestream gaf een drietal geportretteerden toestemming hun verhaal te delen. Deel II van dit tweeluik is het verhaal van Laura.

Ik wil het echt alleen doen.

Laura (1982) woont in een woongroep met Dick (2014) en is drie maanden geleden bevallen van Kees (2018) van dezelfde donor via een kliniek.

Laura: Ik heb een foto van mezelf toen ik drie was. Mijn moeder lag te slapen op de grond en ik legde een theedoek over haar. Ik ben altijd een zorgzaam type geweest, wilde altijd al moeder worden. Eerst ben ik gaan reizen, werken, feesten. Maar toen ik richting de dertig ging, nog steeds geen relatie had en merkte dat ik daar ook geen behoefte aan had, dacht ik: ik doe het alleen.

Een relatie hoeft niet zo nodig voor mij.

Een relatie moet een toevoeging zijn, maar ik zie dat mensen vooral veel tijd kwijt zijn aan onderhandelen, compromissen sluiten. Een vriend bood aan om donor te worden. Ik moest huilen, ik vond het zo'n mooi aanbod. Maar toen ik erover nadacht, besefte ik dat ik het echt alleen wilde doen.

Laura 2018 door Mascha Jansen.jpg

De fertiliteitskliniek Nij Geertgen in Brabant hanteert het faire wederkerigheidsprincipe: als je donormateriaal inbrengt in de bank, kun je er ook materiaal uithalen. In de wachtkamer dacht ik: wat zit ik hier met mijn luxeprobleem. Al deze vrouwen zijn het al jaren aan het proberen, ik zit hier alleen omdat ik geen relatie wil. Ik heb eitjes gedoneerd en kon toen zaad krijgen van een donor.

De eerste test was negatief. Kort erop kreeg ik vreselijke buikpijn. Ik had een buitenbaarmoederlijke zwangerschap en moest acuut geopereerd worden. Maar zodra ik me fysiek weer fit genoeg voelde, ben ik terug gegaan naar de kliniek. Ik heb veertien pogingen gedaan. Pas bij de eerste poging met zaad van een andere donor was het raak.

Halverwege de zwangerschap hoorde ik dat het een jongetje werd. Ik dacht giechelend: ik heb een piemel in mijn buik! Het vreemde is, je krijgt iets, en je krijgt ook iets niet: een meisje. Ik woon in een woongroep, en Dick is nu een nacht in de week bij mijn moeder.

Dick 2018 door Mascha Jansen.jpg

Ik ben gelukkig met mijn keuze en ben heel erg blij dat Dick een broertje heeft gekregen. Laatst vroeg Dick ineens: wie is mijn vader? Wanneer kan ik hem ontmoeten? Dat vind ik heel bijzonder want hij is pas drie. Ik heb gezegd dat we als hij zestien is, contact opnemen met zijn biologische vader. Zo leg ik het uit.

Ik vond het reuze spannend om het hele traject weer een tweede keer in te gaan. Niet weten hoeveel pogingen er dit keer nodig zouden zijn, zou de zwangerschap wel goed verlopen en dan natuurlijk weer zo'n hele bevalling! De eerste keer stond ik overal voor open en liet ik alles rustig op me afkomen. Nu was ik veel huiveriger voor alles wat mis kon gaan. Want nu ik het allemaal al een keer had doorlopen wist ik op hoeveel punten het ook anders kan gaan. En voor mezelf zou dat nog niet eens een probleem hoeven zijn maar ik was me er wel van bewust wat ik Dick en ons perfecte leventje aan zou doen als er zorgen zouden komen van een nieuwe zwangerschap en een nieuw leven. Toch durfde ik het aan en is alles godzijdank zorgeloos en vlekkeloos verlopen. Ik was al de derde poging zwanger en heb een prachtige zwangerschap en bevalling gehad. Kees is net zo'n groot succes als zijn trotse broer.

Toen Kees geboren werd en ik een eerste blik op hem wierp wist ik meteen: "iedereen heeft z'n werk goed gedaan! Dit is duidelijk een broer van Dick!" Inmiddels zie ik nog steeds veel gelijkenissen in bepaalde hoeken en in oogopslag en in trekjes maar zie ik ook dat Kees weer een heel eigen mensje is.

Kees 2018 door Mascha Jansen.jpg

Ik weet van de donor alleen wat er in zijn donorpaspoort staat, een lijstje met persoonlijke en uiterlijke kenmerken die in meer of mindere mate zijn aangekruist. Ik weet zijn leeftijd, burgerlijke staat, beroep en korte motivatie om te doneren. Ik kijk reikhalzend uit naar het moment dat Dick de contactgegevens mag opvragen. Dat zal zijn als hij 16 jaar is en alleen als hij het zelf wil. Ik ben in ieder geval reuze benieuwd naar de man die me dit grote geluk gegund heeft! En ja, het lijkt me fijn als er een band kan ontstaan.

Wij wonen in een woongroep en ik heb een groot netwerk om me heen van familie, vrienden en kennissen waardoor ik veel kan delen. Ik zou mezelf dan ook niet alleenstaand willen noemen, want dat is gewoon niet waar. Ik noem mezelf liever enig-ouder.

Naar mij toe zijn die reacties altijd leuk en positief. Soms zie ik mensen heel even schakelen, zo van; oh ja, zo kan het natuurlijk ook. Maar ik vermoed en begrijp ook dat er mensen zijn die het afkeuren maar die zullen dat niet zo snel tegen me zeggen, denk ik. Ik krijg veel ontzag en respect van mensen die het zo stoer vinden dat ik het alleen doe. Maar nogmaals, ik doe het niet alleen dus voor mij voelt het dan ook niet stoer of zwaar. Ik zal niet zeggen dat het niet veel werk is maar dat geldt net zo goed voor stellen die kinderen krijgen. Daar heb ik dan weer ontzag voor!

Love Child,
Fotoboek over een (onvervulde) kinderwens
.
Voorwoord: Arnon Grunberg
.
Fotografie: Mascha Jansen
Vormgeving: Sybren Kuiper
Interview met: Dirk De Wachter
Essay: Marleen Moors
Verhalen wensouders: Paulien Bakker

- Als je Love Child het wilt bestellen kan dat via:
info@maschajansen.com


Lees ook deel I van dit tweeluik, het verhaal van Judith en Aaron.

Lees ook de recente publicatie in de Volkskrant bijlage van 22 juni j.l.

Lifestream plaatst functionele -, analytische- en advertentie cookies, voor een goed functionerende website, gepersonaliseerde dienstverlening en advertenties. Zie ons privacy statement voor meer informatie.

Ja, ik accepteer cookies Nee, liever niet