Wat als je al jong zorgt voor je ouder(s)?
Ivonne van Akkeren

Jong én mantelzorger, zonder dat je daar echt voor kiest

Er moeten er behoorlijk wat van rondlopen, kinderen die besluiten voor (één van) hun ouders te zorgen in plaats van de opleiding te gaan doen waarvoor ze eigenlijk hadden willen kiezen. Uit plichtsgevoel nemen ze de zorg op zich, maar voelen zich niet gezien en drukt de knagende twijfel: “Heb ik de juiste weg gekozen?” Ivonne van Akkeren kent ze uit haar praktijk.

Cijfers van de omvang van de groep jongeren die uit plichtsbesef mantelzorgen in plaats van de studie te doen waarvoor ze hadden willen kiezen zijn er natuurlijk niet. Dit is meer stil verdriet. Daar kun je flink last van krijgen. Dit verhaal kent ik vanuit mijn praktijk:

"Ik moest mijn moeder in de gaten houden, vond ik"

Achttien was ze en eindelijk hing die vlag uit het raam. Geslaagd voor het VWO-examen met mooie cijfers. Het was haar niet per se gemakkelijk af gegaan. Oké, leren kon ze op zich wel, maar de laatste tijd kon ze haar hoofd er minder goed bij houden. Sinds haar vader onverwacht in zijn slaap was gestorven was alles ergens hetzelfde, maar toch ook anders geworden. Ze miste hem nauwelijks, want niet alleen waren ze heel verschillend, ook was hij vaak pas thuis als zij 's avonds bij vriendinnen was of op haar kamer zat te leren.

Maar haar moeder…, die was er nog steeds niet aan gewend.

Daarom was ze haar huiswerk beneden gaan maken om haar een beetje in de gaten te houden. Als ze haar oortjes indeed merkte ze alleen af en toe iets van de tv of een zucht.

Veel te ver van haar moeder om voor haar te kunnen zorgen

Haar mentor zei bij de diploma-uitreiking dat hij blij was dat ze voor Biotechnologie had gekozen. 'Echt iets voor jou, ik zie het je helemaal doen!' Ze had geknikt, maar wist al dat ze dat niet ging doen. Wageningen was te ver van Breda. Niet te doen elke dag. Haar zus en broer woonden ook al op kamers. Daarom schreef ze zich in voor de lerarenopleiding Biologie in Tilburg. Ook interessant en minder moeilijk, dus dan had ze tijd voor leuke dingen. Zoals af en toe een weekendje logeren bij een van haar vriendinnen die op kamers gingen. En kon ze samen met haar moeder de hond uitlaten. Wageningen kon volgend jaar ook nog. Als het beter ging.

student-IvonnevanAkkeren-epicantuspixabay.jpg

Verdriet vanwege het gevoel niet zelf gekozen te hebben

Ze ging niet meer op kamers. Hoewel haar moeder nooit vroeg of ze bleef, voelde ze die vraag wel. Het leerde haar afstemmen op anderen en een vraag achter gedrag zien. Het maakte haar tot een lerares waarvan iedereen zei dat ze veel betekende voor de leerlingen, vooral voor stille, teruggetrokken pubers. En zij zelf? Ze vond haar werk leuk. Vooral als ze haar leerlingen op hun achttiende van school zag vertrekken, op weg naar hun nieuwe leven in een andere stad. Die verwachting, daar genoot ze van. Tegelijk voelde ze verdriet.

Ze had niet anders kunnen kiezen. Anders had ze het wellicht gedaan.
Alleen miste ze een werkelijke keuze.

Het was fijn geweest als iemand het gevraagd had. Dan had ze kunnen zeggen dat het om haar moeders verdriet was geweest, maar dat ze liever op kamers was gegaan.

Herken je dit bij jezelf of een jongere in je omgeving?

Voor mij is het belangrijk dat iedereen die een jongere kent in een soortgelijke situatie en iets wil doen, gewoon eens begint met de vraag

hoe is het nou met jóu?

En ik zou je willen adviseren te googelen op zoekwoorden als "jongeren mantelzorg ondersteuning" of "jonge mantelzorgers", als je denkt dat hij of zij wel een steuntje in de rug kan gebruiken.

Zelf zoiets meegemaakt?

Heb je zelf zoiets meegemaakt toen je jong was en heb je het gevoel dat dit nog steeds invloed heeft op je leven? Dan kun je ervoor kiezen iemand te zoeken die je kan bijstaan beter voor jezelf op te komen, meer inzicht te krijgen in je levensverhaal en beter te leren je eigen keuzes te maken. Kijk verder op deze site of google op termen als: verlies, jeugd, keuzes, kiezen, regie eigen leven.

Schrijven helpt echt

Als je dingen van je af wilt schrijven of je verhaal aan anderen wilt vertellen, dan kan ik je daarbij helpen. Ik geef al jaren schrijfbegeleiding op maat. Je mag altijd vrijblijvend contact opnemen. Onder dit artikel vind je mijn contactgegevens.

Photocredits: Epicantus op Pixabay

Lifestream plaatst functionele -, analytische- en advertentie cookies, voor een goed functionerende website, gepersonaliseerde dienstverlening en advertenties. Zie ons privacy statement voor meer informatie.

Ja, ik accepteer cookies Nee, liever niet